ยังอยู่ ยังไม่ตาย ยังหายใจสบาย แวฟมาสักหน่อย เด่วจะคิดว่า ตายห่าไปแว้ว

เราก้อต้องฝืนใจตัวเองอยุ่ตลอด เพื่อไม่ให้ไปรบกวนเวลาของใคร ทุกครั้งที่อยากคุย

ต้องคิดก่อนเสมอว่าถึงเวลาหรือยัง มากไปมั้ย เค้าจะรำคานมั้ย บางครั้งก้อเกรงใจ

ดูเหมือนว่าผมจะไม่สนใจ แต่อยากจะบอกว่า "ไม่ได้แสดงออกเฉยๆ"

 

[โอกาสมี สำหรับคนที่พร้อมเสมอ] พร้อมแค่ไหนว่ะเนี้ยะเรา เดินไปก้อกัวสะดุดล้มซะก่อน

กัวไปหมดทุกอย่างเลยนะ ไม่ให้กัวได้ไงหล่ะ เสียจะหมดอยุ่แล้ว ให้เหลืออะไรมามั่งก้อดี

 

 

 

 

ช่วงเวลาที่พิเศษ เวลาของความสุข มันต้องมีอะไรที่ปะปนกะมันอยุ่เสมอ อยุ่ที่ว่าคุณจะสังเกตุเห็นมันหรือไม่..?

บางคนเห็น แต่ไม่ใส่ใจ บางคนหลงอยุ่ในความสุขจนไม่เห็นอะไรเลย แค่ผมเสือกทั้งเห็น แล้วก้อคิดด้วยสิ

แม้มันจะเป็นพียงเวลาไม่นาน แต่ผมก้อไม่อยากรับรุ้เรื่องเหล่านั้นเลย เวลาที่พิเศษของผม มันเป็นของผมคนเดียวมั้ย

อีกฝ่ายอาจจะเฉยๆ หรือคิดว่าเป็นการเสียเวลา

 

ได้อย่าง ก้อต้องเสียอย่าง แต่ก้อดีกว่าไม่ได้อะไรเลย แล้วเราก็คงไม่มีอะไรให้เสียไปมากกว่านี้แล้ว

เห็นคนอื่นมีความสุข เราก้อสุขใจตาม ยิ่งเป็นสิ่งที่เราช่วยเค้าให้มีความสุข เรายิ่งภาคภูมิใจ

เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้มีส่วนร่วมช่วยเหลือพี่อยุ่คนนึง ให้เค้าประสบผลสำเร็จกับความรัก

เห็นเค้ามีความสุข ผมก้อสุขตาม ผมก้อได้แต่คอยว่า สิ่งที่ผมทำให้คนอื่น มันจะย้อนสิ่งดีๆ

มาให้ผมได้พบได้เจอมั่ง แต่ก้อไม่รุ้ว่า มันจะทดแทนในสิ่งที่ผมเลวๆไว้ได้บ้างรึเปล่า

ต้องทำดีอีกสักแค่ไหน แต่ที่ทำไปก้อเพื่อตัวเองทั้งนั้น มีใครบ้างหวังทำบุญโดยไม่หวัง

ว่าชาติหน้าจะได้ดี หรือแค่ได้ทำก้อสุขใจแล้ว อย่างน้อยก้อต้องหวังอยุ่ลึกๆมั่งแหละ

 

บางครั้งก้อเสียความรุ้สึกอยุ่ตลอด ว่ารุ้ทั้งรุ้ว่าไม่ชอบ แต่ก้อยังจะทำ เราก้อพุดอะไรไม่ได้

ผมไม่นิยมพุดซะด้วย ทำเป็นอย่างเดียว

เรื่องในหัวมันมีให้เขียนออกมาเยอะแยะมากมาย ไม่รุ้ว่าจะเอาอันไหนออกมาก่อนดี

พึ่งมานั่งสงสัยเรื่องของความรัก ว่ามันมีอะไรเยอะแยะมากมายที่เราไม่เข้าใจ

มันมีอะไรที่ซับซ้อน วุ่นวาย งงกับมันจริงๆ วันนี้จะมาพุดถึงความรักในมุมมองของการแลกเปลี่ยน

คุณคงเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้กันมาบ้าง รักยอมได้ทุกอย่าง แต่ไม่ใช่ว่ายอมโดยไม่หวังอะไร

ทำไปด้วยหวังว่าเค้าจะรักเรา ทำไปเพื่อเค้าจะได้ยอมเรามั่ง เลยเกิดคำถามมาว่า "จริงหรอ ยอมได้ทุกอย่าง...? "

ผมก้อไม่ค่อยจะขอให้ทำอะไร ทั้งที่อยากให้เค้าเป็นอย่างที่เราหวัง ก้อเลยไม่รุ้ว่า จริงรึเปล่า

บางคนบอกว่า "ขอให้เล็กบอก แล้วจะทำให้" ก้อเคยนึกเสียดายอยุ่เหมือกันว่า ทำไมตอนนั้น กุไม่พุดว่ะ

 

รักคือ รักเดียว มีให้กับคนคนเดียว ไม่มีคำว่ารักใครมากกว่า ไม่มีคำว่ารักใครน้อย ถ้าจะมีรักครั้งใหม่ ก็ต้องไม่เหลือรักครั้งเก่า

แล้วคุณหล่ะ รักเป็นแบบไหน

 

มองดูเวลาตอนนี้ 03:11 พยายามไปนอนแว้ว แต่ก้อนอนไม่หลับ เลยต้องลุกมานั่งหน้าคอม

เสือกเกิดอาการเหงากระทันหันขึ้นมาซะงั้น หยิบโทรสับมาดู ก้อไม่รุ้จะโทรหาใครในเวลานี้

และต่อให้เป็นเวลาอื่นๆ ก้อไม่รุ้ว่าจะโทรหาใครเหมือนกัน เปิดMsn ขั้นมาก้อเจอแต่

Busy Away Offline สรุปคอมยังช่วยอะไรไม่ได้เหมือนเดิม อยากจะหลับซะตอนนี้

ไม่อยากมาง่วงตอนใกล้เช้า อยากรุ้ว่าในขณะที่เรากำลังเหงา ต้องการคุยกับใครสักคน

ยังมีคนอื่นที่เหมือนเรามั้ยในเวลานี้ แต่คงไม่มีใครมานั่งบ้าเหงาตอนตีสามหรอก

ป่านนนี้ก้อคงนอนหลับน้ำลายไหลกันหมดแล้ว

 

ไม่จำเป็นต้องรุ้ว่าเคยทำอะไรให้ใคร แต่อยากให้รุ้ไว้แค่ฉันได้ทำก้อสุขใจแล้ว ถึงแม้ว่าเทอจะไม่เคยรุ้ก้อตาม

วันนี้คงจะต้องเป็นอีกหนึ่งวันที่ผมต้องอิจฉาคนอื่น ไม่รุ้ว่าจะอิจฉาแบบไหนดี อิจฉาที่เค้ามีคนเอาดอกมาให้

หรืออิจฉาที่ หลายคนมีของที่จะให้คนพิเศษ วันนี้ก้อคงจะเป็นวันธรรมดาสำหรับผมที่อยากจะให้มันผ่านไป

เหมือนทุกๆวัน วันแห่งความรัก ดูเหมือนว่าจะไม่มีค่าอะไรสำหรับผม คนที่รักใครไม่เป็น ใจจริงก้ออยากจะรักใครสักคน

แต่ทุกๆครั้งที่เกิดความรัก เค้าคนนั้นก้อมักจะทำให้ผมเสียใจอยุ่เสมอๆ เลยกลัวที่จะรักใคร ถึงแม้ว่าผมจะรักใครไม่เป็น

แต่ผมก้อทำหน้าที่คนรักได้ไม่ต่างอะไรกับคนที่เค้ารักกัน มันต่างกันแค่เพียงนิดเดียว วันนี้ไม่ต้องการอะไรมากมายนอกจาก

ข้อความดีๆผ่านsms

 

คงไม่มีอะไรจะเล่าต่อแล้ว เด่วพากันเศร้า

ผมรุ้สึกดีทุกๆครั้งที่มีคนมาบอกว่า เมื่อไหร่พี่เล็กจะอัพสเปช  อย่างน้อยๆก้อมีคนอยุ่กลุ่มหนึ่งที่คอยติดตามอยุ่

ว่าเรากำลังทำอะไรอยุ่ สบายดีมั้ย มีคนคอยเป็นห่วงเรา ถึงแม้ว่าจะไม่สนิทก้อตาม

ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา [มกราคม] เดือนนั้นฟุ้งซ่านเอามากๆ ตามหาอะไรอยุ่หลายๆอย่าง แค่สุดท้าย

ก้อไม่เจอกับอะไรที่ตัวเองต้องการ ยอมรับว่าเดือนที่ผ่านมาไม่มีสมาธิในชีวิตเลย มานั่งนึกย้อนแล้ว แดกเหล้าไป

20วัน หยุดงาน 5วัน แถมใช้เงินติดลบอีก ทุกอย่างที่เสียไปไม่ได้อะไรกลับมาเลย แต่ก้อไม่เคยเสียดาย

รอแค่ว่าเมื่อไหร่ มันจะเป็นวันของเรา พอมาเดือนนี้ ไม่มีเวลาให้ฟุ้งซ่านเลย งานเพียบ อยากจะบอกว่าพักผ่อนไม่พอ

เหนื่อยกาย แต่ในส่วนลึกก้ออยากจะมีคนมาดูแล แต่ผมคงไม่มีเวลาไปดูใครเค้าได้ ขนาดตัวเองยังดูแลไม่ได้เลย

 

การหาใครสักคนคงไม่ยาก แต่การที่ใครสักคนจะอยุ่กับเราไปตลอด นี่สิที่ยากกว่า

 

 

มีคนถามผมอยู่เสมอว่า โสดจริงหรอ...? บางครั้งถามแล้วก้อยังจะถามอีก เหมือนไม่แน่ใจในคำตอบที่บอกออกไป

ทุกคนคิดว่า ผมคงอยุ่คนเดียวไม่ได้หรอก จริงแล้วก้ออยากจะบอกว่า ไม่ได้อยากเป็นโสดนักหรอก แต่สถานการณ์

มันบีบบังคับ ว่าผมต้องอยุ่คนเดียวจริงๆ ไม่ใช่ไม่หาให้มันมี แต่หาแล้วมันไม่มี การเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ ผมรุ้สึกว่ามันยาก

ถึงขั้นว่ายากมากๆ เพราะผมคงไม่มีเวลาดูแล เอาใจใส่เค้ามากมายขนาดนั้น ใจอ่ะพร้อมอยากจะมี แต่เวลามันไม่เอื้ออำนวย

ไอเพื่อนๆ มันก้ออยากจะหาให้นะ แต่มันก้อกลัวว่าผมจะทำให้เค้าเสียใจ สรุปแล้วไม่กล้ามีใครเข้ามา กลัวว่าจะเสียใจจากผม

กลายว่าผมกลายเปงคนเลวๆไปโดยง่ายดาย แต่ก้อไม่นึกเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป ก้อทำไปแล้วนี่หว่าเสียใจไปมันก้อไม่ทำให้อะไรดีขึ้น

ใจนึงก้ออยากจะเลวให้รุ้แล้วรุ้รอดไปเลย อีกใจก้อคิดว่า รอดูไปก่อน ไหนๆก้อถูกดูไม่ดีแล้วนิ เลวอีกนิดจะเป็นอะไรไปหล่ะ

 

อยากมีคนมาเอาใจใส่เรา อยากมีคนมาคอยดูแลเรา

ที่ผ่านมาดูแลตัวเองไม่ไหวแล้ว

 

ในแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เราไม่รู้หรอกว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง ต้องเจอกับอะไรบ้าง

แต่ผมก้อสามารถจำได้ตลอดว่า ที่ผ่านมาผมเคยทำอะไรลงไปบ้าง ต้องเจออะไรมาบ้าง ทั้งดีและร้าย

และวันนี้เป็นวันครบรอบสองปี ที่ทำให้ผมรู้จักผู้หญิงหนึ่งคน ภาพเหตุการณ์วันนั้นผมยังจำได้ดี

ผมรู้จักผู้หญิงคนนึงโดยผ่านแฟนของเพื่อน เราเจอกันครั้งแรกที่ร้าน er`bar เวลาประมาณ สี่ทุ่มกว่าๆ

ตลอดเวลาที่พวกเราอยุ่ในร้าน ไม่มีการคุยหรือสนทนากันเลย มีแค่การแนะนำตัวตามธรรมดา ที่โต๊ะของเรามีกันอยุ่

สี่คน ส่วนมากจะคุยกันเพื่อนผมเป็นส่วนใหญ่ หลังจากนั้นเวลาประมาณเกือบตีหนึ่ง ก้อตกลงกันจะกลับ

ผมได้รับมอบหมายให้ไปส่งเธอคนนั้น โดยเราไปด้วยกันหมดทั้งสี่คน เป้าหมายคือคลองหก

เธอคนนั้นนั่งข้างหน้า ประโยคที่เธอถามผมเป็นประโยคแรกของวันนั้นคือ "เมารึเปล่า" ระหว่างที่เรากำลังเดินทางไปส่งเธอ

บนรถผมเปิดสถานีวิทยุอยุ่ FM:106.5 Green wave เป็นเพลงแนวฟังสบายๆ ความเร็วในการขับตอนนั้น ประมาณหกสิบห้ากิโลเมตร/ชั่วโมง

และแล้วจุดสำคัญของเหตุการณ์นั้นก้อเกิดขึ้น เมื่อมีเพลงหนึ่งดังขึ้นมาในรถผม ซึ่งเพลงนี้ผมค่อนข้างจะแน่ใจว่าน้อยคนที่จะร้องได้

หรือจะรู้จักมัน ถ้าผมหูไม่ฝาด ผมได้ยินเสียงเธอร้องเพลงนั้นอย่างเบาๆ ผมเลยเห็นความพิเศษในตัวผู้หญิงคนนั้น

แต่ผมก้อไม่ได้พุดอะไรออกไป หลังจากนั้นเธอก้อถามว่า "มีเพลงความลับมั้ย...?" ผมรีบตอบไปอย่างไว "มี"

เธอบอกว่า "ขอฟังหน่อย" ผมเลยตอบไปว่า "อยุ่ที่บ้าน" ในใจก้อคิดว่า ความลับ - พอส แต่เธอบอกว่า ความลับ - แตงปาริฉัตร

หลังจากนั้นเราก้อหยุดการสนทนาไปนาน ส่วนเพื่อนผมกับแฟนของมันก้อยังนั่งๆนอนอยุ่ที่เบาะหลังคอยสังเกตุการ

จนใกล้จะถึงที่หมายปลายทาง เธอก้อเริ่มบอกทาง ผมก้อเลยบอกว่า "โอ้โห โคตรเปลี่ยว" มันมืดมากมาย ดูท่าแล้วท่ามากลางคืนแบบนี้

มีหวังโดนฉุดแน่นอน เธอก้อบอกทางไปเรื่อยๆ จนถึงหอ ชื่อ"หมูแฮม" ชื่อหอก้อน่ากิงซะและ ฮ่าๆ หลังจากนั้นก้อไปแบกสัมภาระของเธอที่ท้ายรถ

พร้อมกับประโยคที่ว่า "ขอบคุณค่ะ ขับรถดีๆนะ" เมื่อเธอลงไปเรียบร้อย เพื่อนผมกับแฟนของมันก้อเริ่มเล่าประวัติและวีรกรรม ของเธอให้ผมฟัง

หลังจากได้รับรู้เรื่อง มันถามผมว่า "เมิงจะจีบมั้ย...?" ผมก้อตอบไปว่า เมิงจะบ้าหรอ!

 

แต่หลังจากนั้นหลายๆเหตุการณ์ก้อทำให้เราได้เจอกันอีก ผมเลยตัดสินใจที่จะจีบเธอ โดยคิดตลอดว่าคงไม่สำเร็จ เพราะเรื่องเธอกับผมเป็นไปได้น้อยมากๆ

 

สุดท้ายนี้เธอทำให้ผู้ได้รู้อะไรมากขึ้นได้หลายๆอย่าง เช่น 11.11 ' 22.22 ' 00.00 มันเป็นเวลาที่เราต้องอธิฐานในสิ่งที่เราอยากได้ แล้วมันก้อเป็นจริง

ทำให้ผมรู้ว่า : ผู้หญิงใช้เวลาแต่งตัวนานกว่าที่ผมคิด

ทำให้ผมรู้ว่า : ความรู้สึกของผู้หญิงละเอียดอ่อนกว่าที่ผมคิด

ทำให้ผมรู้ว่า : ยังมีอีกหลายๆอย่างที่ผมไม่รู้เกี่ยวกับผู้หญิง แต่ผู้หญิงด้วยกันถึงจะเข้าใจกัน

 

จงมีเวลาให้กับคนพิเศษของคุณทุกครั้งที่เค้าขอ ผมมานั่งนึกย้อนเรื่องราวเก่าๆที่ผ่านมา เหมือนกับว่า

สิ่งต่างๆที่ไม่ดี ที่เคยทำไว้กับใครมันก้อจะย้อนกลับมาสู่ตัวเรา เหมือนเวรกรรมเลย  ในช่วงนี้ผมหาเวลาให้กับตัวเอง

เพื่อจะได้เจอคนอื่น ทดแทนช่วงเวลาที่ขาดหายไป กลับกลายเป็นว่า คนอื่นก้อไม่มีเวลาให้กะผมเหมือนกัน

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่หวังว่าจะได้ไปดูหนังกะใครคนนึง แล้วก้อผิดหวังเป็นครั้งที่สี่ มันมากเกินไปที่จะรุ้สึกไม่ดี

หลังจากนี้ผมก้อคงต้องกลับไปทำงานตามปกติ คงต้องทำหนักกว่าเดิมเป็นสองเท่า

 

คุณมีสิทธิ์ที่จะเลือก เลือกที่จะอยุ่กับใครเลือกที่จะไปไหนมาไหน เลือกที่จะคุยกับใคร และเลือกที่จะไม่สนใจใคร

ผมก้อมีสิทธิ์เลือก แต่ผมขอเลือกที่จะถอยออกมา ยอมเป็นคนเห็นแก่ตัวที่จะทำให้ตัวเองไม่ต้องรุ้สึกแย่ไปกว่านี้

ในขณะที่มีใครคนนึงทำอะไรให้กับเราอยุ่ เราอย่าคิดว่าเค้าทำแบบนี้กับเราคนเดียว แม่บอกผมอยุ่เสมอๆเวลาที่

เห็นผมซึมๆเงียบๆ แม่บอกว่า "อย่าไปจริงจังกับชีวิตให้มากนัก" ผมก้อปฏิเสษกลับไปเสมอว่าไม่ได้คิดอะไร

แต่พอมาถึงตอนนี้ หรือว่าผมควรจะปล่อยอะไรให้มันผ่านไปมากกว่านี้ เบลอ บื้อ ไม่ใส่ใจไปเลย

 

อย่าได้ทำให้ตัวเองเสียใจไปมากกว่านี้

 

ทุกอย่าง ได้จากฉันไป คงเหลือเพียงลมหายใจ กับชีวิตที่ทรมาน
ทุกคน ที่เคยรักก็ทิ้งฉันไป ไม่มีเลยคนที่เข้าใจ รู้สึกเหมือนว่าไม่มีใคร...ต้องการ

ทั้งชีวิต ฉันต้องสูญเสียหมดสิ้นแล้ว ไม่เหลือ...อะไร
มันมืดมนไม่มีทางให้ไป ไม่มีใครจะอยู่เพื่อฉัน

พยายามนึกอยุ่หลายครั้งว่าจะเริ่มต้นยังไง แต่สุดท้ายแล้วก้อนึกไม่ออก เอาเป็นว่าตรงไปตรงมาเลย

แล้วกัน ผมกำลังจะจีบผู้หญิงอยุ่คนนึง[ญ จริงป่ะว่ะ] ผมก้อไม่รุ้ว่าเค้ามีแฟนแล้วหรือยัง ไม่รุ้อะไรเลย

แต่ก้อดูท่าทางแล้วเค้าก้อคงไม่ค่อยสนใจผมสักเท่าไหร่ [หรือมีแฟนแล้วว่ะ] ก้ออยากจะถามให้มันจบๆไป

แต่ก้อไม่มีโอกาสถามสักที จนตอนนี้เริ่มท้อและ ผมก้อมักจะท้ออะไรง่ายๆอย่างนี้เสมอ เพราะทางที่เดินไป

มันมืดมองไม่เห็นอะไรเลย แล้วมันก้อยิ่งทำร้ายตัวเองอยุ่ตลอด ทุกครั้งที่โทรไปแว้วไม่มีคนรับ สมองผมสั่งการ

อยุ่อย่างเดียวว่า เค้าต้องคุยกะคนอื่นอยุ่จึงไม่สามารถรับโทรสับของผมได้ ผมเลยตัดปัญหาว่าไม่โทรไปจะดีกว่า

เสียใจน้อยลงหน่อย เริ่มต้นก้อไม่สวยงามและ ไม่ใช่ไม่อยากได้แต่มันไม่มีแววจริงๆ เรื่องมันมีมากมายกว่านี้

แต่ขี้เกลียดและ

 

รุ้ ว่ามันไม่สมควร ที่ยังกวนหัวใจเธอ ฉันขอโทษที

 

อยากจะขอลองรักใครมั่งจะได้มั้ย ?

 

คนที่ดี เค้าตัดสินกันตรงไหนยังไง ส่วนมากเราไม่รุ้หรอกว่า ใครที่เป็นคนดี ถึงแม้ว่าเค้าจะทำดีให้เห็นขนาดไหน

เราก้อไม่เคยค่าของมัน คนที่เลว ยิ่งคุณเก็บซ่อนมันขนาดไหน ก้อยังมีคนเห็น แล้วมันก้อจะติดตัวคุณไปจนวันตาย

ชั่วเจ็ดที ดีเจ็ดหน คำนี้มีมานาน ความชั่วที่เคยทำมาทั้งหมด ไม่สามารถลบล้างได้โดยการทำความดี

บางครั้งผมก้อนึกน้อยใจว่าทำไมไม่มีใครเห็นความดีที่เคยทำลงไป ยิ่งทำดีมากเท่าไหร่ สิ่งที่ได้กลับมาคือความเสียใจ

นี่หรอผลตอบแทนของการเป็นคนดี คนที่เลวอยากจะทำอะไรดีๆบ้างไม่ได้เลยหรอ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้หรือไม่เห็นว่ากำลังทำให้อยุ่

ก้ออย่าขุดความเลวเก่าๆขึ้นมา มันทำให้ท้อรุ้มั้ย...? คนที่เลวไม่ต้องการเจอคนที่ดีๆหรอก กุก้อแค่ต้องการคนที่เข้าใจในความเลวของกุ

ก้อแค่นั้นเอง

 

ช่วงเทศกาลที่ผ่านมา มีวันหยุดติดกันหลายวัน ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องเครียดๆเข้ามา แต่แม่ก้อให้กำลังใจผมเสมอ

คนรอบข้างผมทำให้มีความสุขมาก โดยเฉพาะ [เธอ]  อยากให้ผมมีเวลามากกว่านี้ในวันนั้น

ขอบคุณญาติๆ ที่มาร่วมงานสนุกมากมายถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้คุยกัน ขอบคุณเพื่อนๆที่อดหลับอดนอนบู้กันยันเช้า

ขอบคุณทุกๆข้อความ sms ที่ส่งมาให้ ต้องขอโทษที่ไม่ได้ตอบกลับเพราะตังค์ไม่มี ขอบคุณ[เธอ]ที่มีเวลาให้กัน

 

สุดท้าย ปีนี้กุอยากจะเป็นคนที่ดีกว่านี้ ช่วยให้กำลังใจกุด้วยและกัน กุท้อมาเยอะแล้ว

 

1ปีเต็มๆ ที่ทำงานหนัก[รึเปล่าว่ะ] ตั่งใจไว้ว่าจะหาวันเวลาที่จะพักผ่อนมานานแล้ว และตอนนี้ก้อน่าจะได้เวลาแล้วหล่ะ

ในใจลึกๆ อยากเข้าไปอยุ่ในป่าเขาดอย แต่มีคนแนะนำว่าไปช่วงนี้คงไม่แจ่ม เพราะอากาศเริ่มร้อนแล้ว ตัวเลือกสุดท้าย

ในประเทศไทยคือ ทะเล ผมเป็นที่ไม่ค่อยชอบทะเลสักเท่าไร เพราะทุกๆที่ก้อเหมือนกัน น้ำเค็มๆ กับทราย แค่นั้นเอง

แต่คราวนี้คงหนีมันไม่พ้นแล้วหล่ะ มีแผนไว้ว่าจะไปเสม็ด สัก2คืน3วัน เพื่อไปเติมพลังชีวิตไว้ใช้ในปีหน้า

 

สำหรับผู้ที่ต้องการอยากจะร่วมเดินทางไป กะว่าจะไปวันที่ 4 - 5 - 6 มค. หรือ 5 - 6 -7 มค. สามารถโทรมาติดต่อ

กะผมได้ตลอด ค่าใช้จ่ายโดยประมาณ 2500-3000บาท เราจะเดินทางด้วยรถโดยสาร ตอนนี้มีผู้ร่วมทางแล้วหนึ่งชีวิต

คือตัวกุเอง ฉนั้นใครอยากจะไปก้อให้ติดต่อมาและกัน

 

จริงจัง อย่าทำเป็นเล่น

 

หลายๆคนน่าจะเคยได้ลองใจใครสักคน และอีกหลายๆคนอาจจะเคยถูกลองใจ
ความหมายของคำว่า "ลองใจ" คือการพูดหรือขอให้อีกฝ่ายแสดงความคิดเห็น โดยผู้ถามหรือผู้ขอไม่ได้หวังสิ่งนั้นโดยแท้จริง
และผมก้อชอบลองใจคนอื่นอยุ่เสมอ บางครั้งก้ออยากรุ้ความจริงอะไรบางอย่าง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้หวังในจุดประสงค์
แต่การที่เรารับรู้ความจริงมันก้อเจ็บปวด แต่ก้อคุ้มค่า แต่บางครั้งเราก้อไม่รุ้ด้วยซ้ำว่าเค้ากำลังลองใจเราอยุ่เหมือนกัน
ด้วยความที่ชอบลองใจชาวบ้านเค้า เลยเกิดความระแวงทุกครั้งที่มีคำถามเข้ามา อาจจะตอบช้าไปนิด แต่เพื่อความปลอดภัย
ของตัวเอง เพื่อไม่ให้ใครจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ อย่าให้ใครรู้จุดอ่อนในตัวเราดีที่สุด อย่าได้แสดงความรุ้สึกอะไรออกไป
ยกเว้นว่าคุณอยากให้เค้ารุ้จริงๆ

" ไปกินข้าวกัน "
" วันไหน "
" วันนี้ เด่วนี้ ตอนนี้ "
" ไม่ได้หรอก เรียนเสร็จ 6 โมงเย็น "
" Ok ม้ายเป็นไร "
" พรุ่งนี้ได้มั้ยอ่ะ...? "
" ไม่เป็นไร " [กุชวนวันนี้ ก้อวันนี้ดิ]
ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้วันนี้ อย่างที่ต้องการไว้ ผมก้อดีใจที่คุณอยากไปกะผม นี่ก้อเป็นอีกส่วนของการลองใจ

เมื่อเร็วนี้มีน้องแถวบ้านมาปรึกษาปัญหาหัวใจ ก้อเรื่องเดิมๆของมัน แล้วผมก้อตอบกลับไปแบบเดิมๆ
ปัญหาของมันคือ มันไม่สามารถตัดใครบางคนออกไปจากใจได้ ผมก้อพยายามจะเข้าใจมันนะ แต่มันเปงเพียงเวลาสั้นๆ
ที่มานรู้สึกกะผู้หญิงคนนั้น แล้วฐานะก้อไม่ชัดเจนว่าที่ผ่านมา มันคืออะไรกัน อีกฝ่ายก้อเหมือนจะมีใจ ไอน้องเราก้อเสือกหวังไปไกล
ผมก้อเลยขุดทฤษฏี มาสองข้อหลักๆ ข้อแรก รักแท้แพ้ใกล้ชิด แต่ก่อนผมก้อไม่เคยเชื่อหรอกว่ามันจะเป็นอย่างนั้น ถ้ามันไม่เจอกันตัวเอง
ส่วนประกอบของความรักอย่างน้อยต้องมีเวลาให้กัน ไปไหนมาไหนด้วยกันมั่ง แต่ไอคู่นี้หรอ ตรงข้ามกันหมด
ข้อที่สอง ตัดบัวอย่าเหลือใย ข้อนี้เหมาะผู้ชายที่ใจอ่อนไม่เข้มแข็งพอ [และก้อเข้าตัวกุอีกนั้นแหละ] ตราบใดที่มันยังติดต่อกันอยุ่ มันก้อจะคิดไปเอง
ในทางที่ดีเหมือนกะว่าอีกฝ่ายยังมีใจ และดูเหมือนมีความหวัง แต่จริงๆแล้วทุกๆครั้งที่มันวางโทรศัพท์ มันจะเจบปวดมากกว่าเดิม ผมคิดดูแล้วไม่คุ้ม
ทางที่ดีอย่าติดต่อ อย่าเจอกันอีกเลยเพราะเรายังเข้มแข็งไม่พอ เริ่มต้นจากตัวเราเองดีที่สุด และทุกครั้งที่ผมได้บอกกับมันไป หลังจากนั้นไม่นาน
มันก้อจะมาฟ้องอีกว่า พี่เล็กผมโทรไปหาเค้าอีกแล้ว แล้วมันก้อเป็นอย่างเดิม กุหล่ะเบื่อ

หวังว่าคงเข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

 

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างผ่านมาด้วยกัน
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ
ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง ได้ผ่านมาด้วยกัน
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ (เพราะเธอ)